Tarsus’un kalbi sayılan Yarenlik Alanı, yıllardır sadece alışverişin değil, buluşmanın, soluklanmanın, insan insana temasın da mekânıydı.
Kimimiz sabahları simidini alıp oradaki banklarda çayını yudumlardı, kimimiz alışverişten dönerken birkaç dakikalık bir dinlenmeyi kendine armağan ederdi.
Ama artık o banklar yok, kaldırıldılar.
Yetkililerin iddiasına göre, bu kararın ardında “kadınları rahatsız eden kişiler” var.
Evet, kabul edelim, bu tür davranışlarda bulunan bazı kişiler vardı.
Ancak ortadaki tabloya baktığımızda, tabiri caizse kurunun yanında yaş da yanmış durumda.
Çünkü birkaç kişinin saygısız tavrı yüzünden, yüzlerce vatandaşın günlük yaşamı doğrudan etkilenmiş oldu.
Yarenlik Alanı’na alışveriş için gelen yaşlılar, hastalar, engelliler, küçük çocuğu olan anneler artık oturacak yer bulamıyor.
Herkes bir kafeye giremiyor; çünkü orada oturmanın bir bedeli var.
Emekli maaşıyla geçinen biri, sadece dinlenmek için kahve parası ödemek zorunda mı kalmalı?
Üstelik Yarenlik, kamuya ait bir alan; orada oturmak, soluklanmak her vatandaşın hakkı olmalı.
Şu an ortaya çıkan manzara içler acısı.
İnsanlar, gölge bulmak için ağaç diplerine, çevresine örülmüş taşlara oturuyor.
Kimi zaman ellerinde torbalar, kimi zaman bebek arabalarıyla, yerlerde dinlenmeye çalışıyorlar.
Daha da ilginci, emekliler evlerinden tabure getiriyor ya da esnaftan rica ediyorlar.
Bu görüntü, Tarsus’un merkezinde “medeniyet” anlayışımıza hiç yakışmıyor.
Şehrin göbeği adeta Bangladeş sokaklarına dönmüş durumda!
Buradaki sorun, aslında davranış bozukluğu olan birkaç kişiyi cezalandıramamanın faturasının topluma kesilmesi.
Oysa çözüm çok daha akılcı olabilirdi.
Örneğin, güvenlik kameralarının sayısı artırılabilir, zabıta veya güvenlik ekipleri düzenli devriye atabilir, rahatsız edici davranışlarda bulunan kişiler hakkında doğrudan işlem yapılabilirdi.
Böylece hem kamusal alan korunur hem de toplumun geri kalanı mağdur edilmezdi.
Yarenlik Alanı, Tarsus’un nefes borusudur.
Bu alanı canlı tutan sadece esnaf değildir, orada oturan, konuşan ve sohbet eden insanlardır…
Banklar kaldırıldığında, aslında o sosyal dokunun bir parçası da kaldırılmış oldu.
İnsanların birbirine selam verdiği, kucaklaştığı, dinlendiği, sosyalleştiği bir yer, “tehlikeli” bulunarak sessizliğe gömüldü.
Belediyeden ve ilgili kurumlardan beklentimiz basit:
Bankları yeniden yerleştirin.
Ancak bu kez, hem güvenliği hem de düzeni sağlayacak şekilde planlayın.
Kadınların, yaşlıların, çocuklu ailelerin kendini huzurlu hissettiği bir Yarenlik Alanı, Tarsus’un kimliğine çok daha yakışır.
Unutmayalım, kamusal alanlar, toplumun aynasıdır.
Eğer insanlar orada oturacak bir yer bulamıyorsa, sorun banklarda değil, yönetim anlayışındadır!
